روز داشت کش می آمد.عیدی های ته جیبم داشت ته می کشید.

رویا توی رختخواب24 ساعته اش دراز کشیده بود وخمیازه می کشید.

پدر می گفت نمی گذارد رویا بمیرد. پولهایش را جمع می کرد که او را به خارج ببرد.

مادر داشت غذا می پخت و دوا می داد و گریه میکرد و غذا می پخت و دوا می داد و گریه می کرد و غذا می پخت و ....

روز از بس کش آمده بود، شبها هم روشن شده بود. بستنی از بس گران بود، دلم برای عیدی گرفتن تنگ شده بود. رویا مرد از بس دوا خورد. من و پدر و مادر تنها بودیم و روزگار گرم تابستان میگاییدمان.

پدر سفید کرده بود...

مادر از فشار گرما چکه میکرد...

زهوارمان در رفته بود...

پدرم فقط به تنها پسرش می رسید...