اینک در انتهای سکون، ابتدای راه

      در ابتدای جاده ی بی برگ و بی خزان

          با سایه ای به طول تنی سرد و نیمه جان

                 بر روی کفشهای خودم ایستاده ام.

در انتظار لحظه ی آغاز یک سفر  

  مشتاق و بی شکیب

              ولی

                بی جان و بی رمق.

                      ***

آیا درون جاده ی بی برگ ،

                           بی خزان ،

       چشمی به انتظار کسی باز مانده است؟

آیا به یاد همچو منی بی صدا و منگ،

                    دستی به شکل کهنه درختان سبز پوش

                          شعری به روی کاغذ بی خط چکانده است؟

آیا هنوز مانده کسی از تبار کف؟

          تا شستشو دهد شبح چرب مرگ را

                           از ذهن و باورم،

تا تر کند کویر توان سوز روز را

    شاید که بنگرم شب مردادی قرین جنون در برابرم...

                       ***

از این خرابخانه ی بیمار ذهن من

           آیا دریچه ای به افق باز میشود؟

آیا پس از تمامی این ماجرای گنگ،

        این هجرت از ((گذشته))و ((فردا))

                به ((این زمان))

                 آغاز میشود؟

                    ***

خورشید رفته است...

       روزی پر از خروش و جوانی را

                           از دست داده ام.

                               اینک در آستانه ی شب،                                                         

                                     بر چرم کفشهای خودم تکیه داده ام...

همیشه پیدا میشوند کثافت هایی که

عقده ی ناکامی همخوابگی شب پیششان را بر صورتم تف کنند...

 همیشه آینه، ابروی راستم را بالا تر از آن یکی نشان میدهد...

 همیشه وقتی باید از خودم دفاع کنم، استدلالاتم در ماتحتم فرو می روند...

 همیشه میشود یواشکی سیگاری دود کرد ولی من،

 توی توالتی دود میکنم که هواکشش خراب شده...

 همیشه میشود با مالیدن، پولی از ابوی تلکه کرد،

 ولی همیشه آنی که کف دستم میریزد،

 نصف زحمت مالندگی را هم پاسخگو نیست...

 همیشه میشود از جیبش دزدید، ولی (...) همیشه حساب جیبش را دارد...

 همیشه میشود با اندک یاسی،

 گه زد به تمام امید های زیبایی شناسانه و فلسفی

 ولی مگر پاهای از هم باز شده اش، روی تخت دو نفره می گذارد متفکر بمانم؟...

 همیشه میشود رید به احساسات پاک یک مخاطب...

 همیشه میشود جدی نگرفت...

 پس جدی نگیر...

بازی با کلمات بود...

آنقدر داغ است سر هاتان که میتواند به آنی بدل کندم به گاز آب دار،

که بر گرداندم به همانجا که بودم.

چقدر ممنونم از مخترع چتر...

اولین باری که سر سره بازی کردم.

چقدر احمقی که مرا فقط برای خوردن میخواهی،

چقدر احمقم که نفسم را برای احمقی مثل تو هدر می دهم،

چقدر احمقم که...چلیک!

روزی روزگاری مدرسه

یادم است٬ تک شدم

گریه کردم٬ ترسیدم از پدرم

معلمم مرا زد با خط کش سختی

مثل مرغی روی یک پا ایستادم

با سطل آشغلی در دستم

عمر سپری کردم روی همان یک پا در حاشیه ای از زندگی

و دیگران زباله های فکرشان را می انداختند درون من

خسته بودم در بیست سالگی و

سطلی مملو از ته مانده ی دیگران.

کلاس همان کلاس بود اما

معلممان استاد شده بود

بعضی ها هم جای سبیل روی لبشان

ماتیک می گذاشتند.

بوی تازه می آمد

زباله هاشان دیگر تکراری نبود

مهر ایزو روشنفکری داشت اغلبشان

فکر کردم که عاشقم

حسم با مارک روی پوسته ی زباله ای

موافقت می کرد آخر.

خواستم روی دو پا بایستم

راه بروم٬نترسم٬ فریاد کنم

دل دادم ٬ وقت دادم ٬ گوش دادم

که دستی بگیرم لبخندی بگیرم

فکر کردم تک گیر آورده ام

مضحک بود دیگر

خاطره ی معلمم ٬ خط کشش و پدرم

نمی دانستم اما پفکم

سیر شد ٬ گریه کردم و باز هم ترسیدم

این بار از خطوط سخت.

بی آنکه کسی ام بگوید

به حاشیه رفتم

روی یک پا ایستادم و

خود را در خود ریختم.

نمی خواستم چون پوست پفکی

کنار جوی پرت شوم.

غمگین نمی شوم دیگر

که فردا مضحکه باشم پیش خودم.

گریه م گرفته، تو داری میری                    چشات ساکتن ، داری می میری

لباتو بستی ،  دستاتم سردن                        آماده شدی ،  واسه پریدن

خسته ای، خوابی، راحت وآروم                 مث اون روزات، خانوم خانوم

پیرن آبی ،چشمای سیاه                            رنگ و رو رفته، موهای کوتاه

دکترا رفتن، حالا تنهاییم                           حالا دو تایی، ته دنیاییم

حالا می تونیم باز مث قدیم                        درد دل کنیم ، ما که بلدیم

اما ساکتی، ساکتی این بار                         حرفا رو لبات، ماسیده انگار

نترسیا، وانمونی !                                   منم ببر، تنها نمونی                                           

لحظه ی آخر گونه هات سردن                   بوسه های من گرمشون کردن

سخت نبود دیدن خوبی ها

گولی ها را اگر می شد که ندید

اگر ((گاز)) هوا می رفت کنار

آسمان چقدر قشنگ بود

آدم برفی هم هرگز آب نمی شد

اگر که برف گرم بود

گرفتار غم گرد هم نمی شدند

آنها که گرد غم بر گرفتاری هاشان می زنند

اگر گهگداری در کودکی گردو از درخت می دزدیدند

گدا هم گریه نمی کرد اگر

گلوله ی فخر عابر از تفنگ اختلاف طبقات کالیبر عدل

گران بر گرده ی او شلیک نمی شد

قلب من هم هرگز گیرپاژ نمی کرد

در گل و لای گور زندگی اگر گاهی فقط

نگاهی از گلم گولم می زد

نسل گوزن ها یا گراز ها هم حتی

هیچگاه منقرض نمی شد

اگر گهگاه فقط گرسنه چراگاه را می گریختند

گاو آهن دهقان اگر دیر به دیر زنگ می گرفت

گوشت گاو دیگر این هوا گران نبود و

گوسفندها ولنتاین را جشن نمی گرفتند

اگر گات اسپندار و مزگان زیر گرز چنگیز روی گاف تاریخ نمی گندید

در کافی شاپ شاید اگر به جای گیلاس گلاسه گل گاوزبان می گرداندند

یا در قهوه خانه به جای اگردگ اگر هات داگ سرو می شد

خودکار من هم از غزل دیگر گریزان نیود این همه

گهواره ی زندگی مان هم کمی کمتر گهی بود

 اگر دیگر اگرمان نبود

اگر

 باور کنید اگرسیگار مگنای من هم تمام نمی شد

دیگر این همه گلایه نداشتم!