زندگی یک میلیاردیم ثانیه ای

nanosecondlife — Fri, 12 Sep 2008 20:00:44 GMT

یه ترانه ی ناتموم که هول هولکی توی یه جلسه شعر هفتگی سر همش کردم، هم کامل نیس، هم اشکال داره. امیدوارم یه روز کامل شده و تصحیح شده شو بزنم تو بلاگ:

اونقده خسته ام که روی کاناپه مردم شیکمم کوچیک شده، زیادی غصه خوردم

اونقده خسته ام که چشام شدن 200 تا می تونم بخوابم از الان تا عصر فردا

بوی گند جورابو می کشم تو وجودم تاحالا هیچ وقت اینجوری کسل نبودم

اما باید واسه امشب خودمو بسازم شام امشب میشه سوژه واسه شعرتازه م

باید این ریخت و قیافه رو صفایی بدم با یه تیغ ژیلت و یه دوش، میشم خودم

میخوام امشب تو قرارمون کارستون کنم تموم دلخوریاتو درب و داغون کنم

میخوام امشب بچه شم مث شب اولی میخوام امشب مال تو باشم، امشب، ولی

ولی من هنوز غذای ظهرمم نخوردم اونقده خسته ام که روی کاناپه مردم

nanosecondlife — Tue, 22 Jul 2008 19:01:18 GMT

نوک کوه ایستاده ام.

عقابی بالای سرم در حال پرواز است.

می خواهم فریاد بکشم.

دهانم را باز می کنم.

آنقدر باز که عقاب تمام درونم را می بیند.

به سوی من هجوم می آورد.

لبانم سنگین شده ،

نمی توانم دهانم را ببندم.

عقاب منقارش را در حلقومم فرو میکند.

قلبم را میکند.

قلبم را در چنگالهاش گرفته

می برد...

با دهان باز نظاره اش می کنم...

از چند متر آنطرف تر به زمین نزدیک می شود...

در حال سقوط است...

می افتد...

قلبم زمین را می شکافد و عقاب را با خود به اعماق نیستی می برد...

سبکترم اکنون

بی اینکه فریادی کشیده باشم

بی اینکه نیاز به فریاد کشیدن داشته باشم

سبکتر از چند ثانیه قبل

به خانه بر می گردم...

grayguy — Mon, 14 Jul 2008 22:10:33 GMT

داشتم نوشته هامو مرور می کردم که به این مطلب بر خوردم . دیدم که عنوانش الان چقدر برام معنا پیدا کرده. پس تصمیم گرفتم بذارمش تو بلاگ

خیلی وقت پیش ها

چه نیاز است مرا دود و دم غمزده ی شهر کثیف

که در این سبز بلندای خنک می نشینم بر ابر

می دوم من بر باد

بی خود از خود می شوم

به می آلود دمی از خمر مه آلود هوا

می گدازد دلکم سوز ساز چوپان

می کشاند به رهش تن من

بوی موی خوبان

می فرودم از ابر

می نشینم بر تنگش

نیوش می دارم گوش

می رباید هوشم قصه های مه و نوش

در همان مستی ها و از پی رندی ها

می فشارد به تنش تن بی پرده ی من

می ستاند ز لبم

بوسکی بی پروا

و به ناگه، می شود ناپیدا آن رخ بی همتا

می گدازد دلکم سوز ساز چوپان

می دهم جان بر باد می دوم در پی یار

می نمی یابم وی را ، می سپارم در یاد

به مه انبوهی راه لحظه ها را در یاب

می کشم من فریاد

می نگاشتن : من ، ما

روی این خاک سیاه

چه نیاز است مرا

چه نیاز است ما را

تیله بازی

nanosecondlife — Wed, 02 Jul 2008 20:45:18 GMT

تیله ها ساکت اند و بی حرکت، کودک تیله باز مرد شده

می نشیند کنار رود کدر، بی پناه است ،هرزه گرد شده

فکر آن روز های بی خبریست، کودکی با قواعد سرخود

شیطنت های کودکی شیرین، که ته روزمرگی گم شد

فکر روزی که به کتاب و کلاس،از ته دل زبان درازی کرد

عصر آن روز با ((پریسا))یش، بستنی خورد و تیله بازی کرد

یاد آن روزها که نقاشی، شکل یک روستای کوچک بود

کودکی و درختی و رودی، قایقی که رفیق کودک بود

***

تیله ها ساکت و اند و بی حرکت، کودک تیله باز پیر شده

تکیه بر صندلی قلم در دست، در خم صفحه ها اسیر شده

می پرد توی حوض کودکی اش، خرد و خالی و لا ابالی و مست

ولی از این شنای بی پروا، گونه هایش فقط کمی خیس است

می جهد از ورای خویش و هنوز، گیر کرده در این اتاق نمور

روزها، روزهای پایا نیست ، روزهایی فقط به شکل عبور

سوی چشم شکاری اش پر زد ، روزهای بهاری اش پر زد

خنده اش مرد روی قوس دهان ، یار دامن اناری اش پرزد

می نشیندکنار دیواری ، که به یک قاب عکس لم داده

دختری توی عکس می خندد ،دختری با محبت و ساده

آه! امروز توی کوچه ی ما،روی دیوار، کاغذی رنگین

آگهی میدهد که مرده کسی،((کودک تیله باز پیر))همین!

بی عنوانی

grayguy — Tue, 24 Jun 2008 14:40:44 GMT

پر از خط و خطایم. منم گاهی گدایم. خرم٬ انم٬ نفهم و بدزبانم. بابا! منم آخه انسانم!

چی می خواین از جون من؟

ببین حال نزارم. بیا اینم همش...باقیه خنده هایم

ه ه ه ه٬ هق هق....

nanosecondlife — Thu, 12 Jun 2008 20:53:29 GMT

این یه دست نوشته ی قدیمیه که توی آت وآشغالای اتاقم، موقع ((اتاق تکونی)) پیداش کردم.یادم نیس کی نوشتمش. الان که می خونمش به نظرم یه کپی خیلی ضعیف از کارای نیما و کلن کارای نیماییه. ولی شاید خوندنش خالی از خوبی نباشه:

اینک در انتهای سکون، ابتدای راه

در ابتدای جاده ی بی برگ و بی خزان

با سایه ای به طول تنی سرد و نیمه جان

بر روی کفشهای خودم ایستاده ام.

در انتظار لحظه ی آغاز یک سفر

مشتاق و بی شکیب

ولی

بی جان و بی رمق.

***

آیا درون جاده ی بی برگ ،

بی خزان ،

چشمی به انتظار کسی باز مانده است؟

آیا به یاد همچو منی بی صدا و منگ،

دستی به شکل کهنه درختان سبز پوش

شعری به روی کاغذ بی خط چکانده است؟

آیا هنوز مانده کسی از تبار کف؟

تا شستشو دهد شبح چرب مرگ را

از ذهن و باورم،

تا تر کند کویر توان سوز روز را

شاید که بنگرم شب مردادی قرین جنون در برابرم...

***

از این خرابخانه ی بیمار ذهن من

آیا دریچه ای به افق باز میشود؟

آیا پس از تمامی این ماجرای گنگ،

این هجرت از ((گذشته))و ((فردا))

به ((این زمان))

آغاز میشود؟

***

خورشید رفته است...

روزی پر از خروش و جوانی را

از دست داده ام.

اینک در آستانه ی شب،

بر چرم کفشهای خودم تکیه داده ام...

nanosecondlife — Wed, 11 Jun 2008 22:12:18 GMT

همیشه پیدا میشوند کثافت هایی که

عقده ی ناکامی همخوابگی شب پیششان را بر صورتم تف کنند...

همیشه آینه، ابروی راستم را بالا تر از آن یکی نشان میدهد...

همیشه وقتی باید از خودم دفاع کنم، استدلالاتم در ماتحتم فرو می روند...

همیشه میشود یواشکی سیگاری دود کرد ولی من،

توی توالتی دود میکنم که هواکشش خراب شده...

همیشه میشود با مالیدن، پولی از ابوی تلکه کرد،

ولی همیشه آنی که کف دستم میریزد،

نصف زحمت مالندگی را هم پاسخگو نیست...

همیشه میشود از جیبش دزدید، ولی (...) همیشه حساب جیبش را دارد...

همیشه میشود با اندک یاسی،

گه زد به تمام امید های زیبایی شناسانه و فلسفی

ولی مگر پاهای از هم باز شده اش، روی تخت دو نفره می گذارد متفکر بمانم؟...

همیشه میشود رید به احساسات پاک یک مخاطب...

همیشه میشود جدی نگرفت...

پس جدی نگیر...

بازی با کلمات بود...

nanosecondlife — Fri, 06 Jun 2008 12:30:18 GMT

چقدر ممنونم از مخترع چتر که جانم را از خطر سر های پرشوره ی شما نجات داد.

آنقدر داغ است سر هاتان که میتواند به آنی بدل کندم به گاز آب دار،

که بر گرداندم به همانجا که بودم.

چقدر ممنونم از مخترع چتر...

اولین باری که سر سره بازی کردم.

چقدر احمقی که مرا فقط برای خوردن میخواهی،

چقدر احمقم که نفسم را برای احمقی مثل تو هدر می دهم،

چقدر احمقم که...چلیک!

زباله

grayguy — Sat, 31 May 2008 16:15:00 GMT

فردا مضحکترین خاطره ی منی غم من

روزی روزگاری مدرسه

یادم است٬ تک شدم

گریه کردم٬ ترسیدم از پدرم

معلمم مرا زد با خط کش سختی

مثل مرغی روی یک پا ایستادم

با سطل آشغلی در دستم

عمر سپری کردم روی همان یک پا در حاشیه ای از زندگی

و دیگران زباله های فکرشان را می انداختند درون من

خسته بودم در بیست سالگی و

سطلی مملو از ته مانده ی دیگران.

کلاس همان کلاس بود اما

معلممان استاد شده بود

بعضی ها هم جای سبیل روی لبشان

ماتیک می گذاشتند.

بوی تازه می آمد

زباله هاشان دیگر تکراری نبود

مهر ایزو روشنفکری داشت اغلبشان

فکر کردم که عاشقم

حسم با مارک روی پوسته ی زباله ای

موافقت می کرد آخر.

خواستم روی دو پا بایستم

راه بروم٬نترسم٬ فریاد کنم

دل دادم ٬ وقت دادم ٬ گوش دادم

که دستی بگیرم لبخندی بگیرم

فکر کردم تک گیر آورده ام

مضحک بود دیگر

خاطره ی معلمم ٬ خط کشش و پدرم

نمی دانستم اما پفکم

سیر شد ٬ گریه کردم و باز هم ترسیدم

این بار از خطوط سخت.

بی آنکه کسی ام بگوید

به حاشیه رفتم

روی یک پا ایستادم و

خود را در خود ریختم.

نمی خواستم چون پوست پفکی

کنار جوی پرت شوم.

غمگین نمی شوم دیگر

که فردا مضحکه باشم پیش خودم.

nanosecondlife — Tue, 27 May 2008 17:29:18 GMT

اینم یه نظم:

گریه م گرفته، تو داری میری چشات ساکتن ، داری می میری

لباتو بستی ، دستاتم سردن آماده شدی ، واسه پریدن

خسته ای، خوابی، راحت وآروم مث اون روزات، خانوم خانوم

پیرن آبی ،چشمای سیاه رنگ و رو رفته، موهای کوتاه

دکترا رفتن، حالا تنهاییم حالا دو تایی، ته دنیاییم

حالا می تونیم باز مث قدیم درد دل کنیم ، ما که بلدیم

اما ساکتی، ساکتی این بار حرفا رو لبات، ماسیده انگار

نترسیا، وانمونی ! منم ببر، تنها نمونی

لحظه ی آخر گونه هات سردن بوسه های من گرمشون کردن